Έντεκα μήνες περίπου μετά την επιστροφή του στον Παναθηναϊκό ως προπονητής, ο Νίκος Νιόπλιας αποτελεί παρελθόν από τον πάγκο της ομάδας, κυρίως λόγω της κάκιστης εικόνας του τριφυλλιού από την αρχή της χρονιάς. Έτσι ο Νικόλας Πατέρας έχασε κατά κάποιο τρόπο το «στοίχημά» του με τον Νιόπλια και πλέον μαζί με τον Αντωνίου και τον Φρέιτας, καλούνται να βρουν τον νέο προπονητή του Παναθηναϊκού, κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες σε σχέση με πέρυσι, όταν και αποχώρησε ο Τεν Κάτε. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....
Το στοίχημα που χάθηκε...
Αρχικά θέλω να πω δυο τελευταία λόγια για τον Νιόπλια, τα λάθη του οποίου έχω αναλύσει όλο αυτό τον καιρό με διάφορα άρθρα, μέσα από αυτό το blog. Πριν από 11 μήνες λοιπόν, ο Πατέρας εξέπληξε τους πάντες και αντικατέστησε τον πολύπειρο και λαμπερό Τεν Κάτε με τον σχετικά άπειρο και καθόλου λαμπερό Νιόπλια. Παρά τις αμφιβολίες πολλών και κυρίως των αδερφών Γιαννακόπουλων, ο Νιόπλιας πήρε το πρωτάθλημα και το κύπελλο με τον Παναθηναϊκό και ουσιαστικά σε πρώτη φάση δικαίωσε τον πρόεδρο των πρασίνων για την επιλογή του. Μέσα σε ένα συνολικά κακό καλοκαίρι, όσον αφορά τα διοικητικά, για τον Παναθηναϊκό, ο Νιόπλιας κατάφερε να καταστρέψει σχεδόν την περσινή ομάδα, με την ίδια ευκολία που μπορεί ο καθένας να γκρεμίσει ένα κάστρο στην άμμο. Γενικά με την αποχώρηση του Νιόπλια από τον πάγκο, έχασε και ο Νιόπλιας την ευκαιρία να μείνει για καιρό σε μια μεγάλη ομάδα, ειδικά μετά την περσινή επιτυχία, αλλά έχασε και ο Παναθηναϊκός την ευκαιρία να βρει έναν προπονητή, που θα έμενε για χρόνια στην Παιανία.
Ο Κοζανίτης τεχνικός έκανε πολλά λάθη φέτος, ήταν άτολμος σε κάποια σημεία και παρουσίασε μία ομάδα αδούλευτη, χωρίς πλάνο μέσα στο γήπεδο, η οποία φαίνεται ταυτόχρονα πως δεν είναι δουλεμένη και στο τακτικό κομμάτι, αφού δεν μπορεί να βγάλει ούτε έναν αυτοματισμό ή μία καλή συνεργασία. Παράλληλα, ο Νιόπλιας, όπως φάνηκε φέτος, δε μπόρεσε να αντέξει την πίεση, η οποία είναι δεδομένη σε κάθε μεγάλη ομάδα. Και επίσης, δεν διεκδίκησε κάποια πράγματα όσο θα έπρεπε (π.χ. μεταγραφές), ενώ δέχθηκε και κάποιες αποφάσεις τις προηγούμενης διοίκησης. χωρίς να αντιδράσει δυναμικά (π.χ. γυμναστής και τουρνουά στην Αμερική). Τώρα όμως, όλα αυτά ανήκουν στην ιστορία και ποιος ξέρει; Ίσως ο Νιόπλιας επιστρέψει κάποτε στην Παιανία. Αρκεί να διορθώσει κάποιες εμφανείς αδυναμίες που έχει ως προπονητής.
Η διαφορά με πέρυσι...
Πέρυσι αρχές Δεκεμβρίου, ο Παναθηναϊκός προχωρούσε και πάλι σε αλλαγή προπονητή. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, η αιτία για την απομάκρυνση του Τεν Κάτε, δεν ήταν τόσο τα αποτελέσματα αλλά οι κακές εμφανίσεις της ομάδας. Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά σε σχέση με πέρυσι. Πέρυσι λοιπόν, ο Ολλανδός προπονητής παρέδωσε στον Νιόπλια, μια ομάδα με τέλεια φυσική κατάσταση και η οποία ναι μεν είχε αμυντικά κενά και προβλήματα, αλλά ήταν πολύ δουλεμένη στην τακτική και στο επιθετικό κομμάτι, φαινόταν πως είχε ένα πλάνο στο γήπεδο και έβγαζε κάποιους αυτοματισμούς (αρκεί να θυμηθεί κάποιος το δεύτερο γκολ του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ στον πρώτο γύρο, το οποίο πέτυχε ο Κατσουράνης έπειτα από εκπληκτική ομαδική προσπάθεια).
Φέτος όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η φυσική κατάσταση της ομάδας δεν είναι ακόμα στα επιθυμητά επίπεδα, αλλά σε αυτό το κομμάτι οι επιφυλάξεις είναι λιγότερες, μετά και την επιστροφή του Έμπεν. Το σημαντικότερο είναι αυτό που είπα και παραπάνω. Ο Παναθηναϊκός του Νιόπλια, είναι μια σχεδόν αδούλευτη ομάδα ως προς το επιθετικό κομμάτι, αφού δε βγάζει ούτε μια καλή συνεργασία, ούτε έναν αυτοματισμό. Δε λέω πως ο αντικαταστάτης του Νιόπλια, θα βρει...καμμένη γη, απλά θα έχει πολλή δουλειά να κάνει, ιδιαίτερα στο κομμάτι της τακτικής.
Η επόμενη μέρα...
Όπως είναι φυσικό, τα ονόματα που ακούγονται για τον επόμενο προπονητή του Παναθηναϊκού είναι πολλά, αφού παρόλο που βρισκόμαστε στη μέση της χρονιάς, υπάρχουν αρκετές αξιόλογες περιπτώσεις ελεύθερων προπονητών. Δε σας κρύβω πως αυτή η διαδικασία της επιλογής ενός καινούριο προπονητή από κάθε ομάδα, μου αρέσει πάρα πολύ, γι' αυτό και θα μπω στη διαδικασία να αναφέρω και να σχολιάσω τα ονόματα των βασικότερων εκ των υποψηφίων για τον πράσινο πάγκο.
Ζεσουάλδο Φερέιρα.
Παρουσιάζεται μέχρι τώρα από τα μέσα, ως ένα από τα μεγάλα φαβορί για τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Έχει πίσω του μια καριέρα 30 χρόνων περίπου στους πάγκους, οπότε έχει πολύ μεγάλη εμπειρία και θεωρείται μεγάλος «δάσκαλος» του ποδοσφαίρου από τους συμπατριώτες του. Παράλληλα, από το 2006 μέχρι και πέρυσι, έκανε πολύ καλή δουλειά στην Πόρτο, με την οποία κατέκτησε 3 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα Πορτογαλίας και ένα Σούπερ Καπ , ενώ η ομάδα του έπαιξε και καλό ποδόσφαιρο. Φέτος το καλοκαίρι πήγε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και τη Μάλαγα, αλλά αποχώρησε πριν λίγες μέρες λόγω της κακής πορείας της ομάδας και τη θέση του πήρε ο Μανουέλ Πελεγκρίνι.
Τζιανπιέρο Γκασπερίνι.
Είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις πιο ελκυστικές περιπτώσεις, της λίστας των Φρέιτας και Αντωνίου. Ο πρώην ποδοσφαιριστής της Γιουβέντους και της Παλέρμο μεταξύ άλλων, ξεκίνησε την προπονητική από τις ακαδημίες της "Γιούβε" και μετά από ένα πέρασμα και από την Κροτόνε (2003-2006), ανέλαβε τη Τζένοα, στην οποία έκανε πολύ καλή δουλειά. Αποχώρησε και αυτός πριν λίγες μέρες από την ομάδα της Γένοβας, αφού παρά τις σημαντικές μεταγραφές του καλοκαιριού, το ξεκίνημα στο πρωτάθλημα δεν ήταν πολύ καλό. Σίγουρα ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος θα έχει να πει καλά λόγια για τον Ιταλό προπονητή, ο οποίος έχει δείξει πως διαχειρίζεται άψογα περιπτώσεις νέων σε ηλικία παιχτών.
Χαβιέρ Αγκίρε.
Ο Μεξικανός προπονητής είναι μία ακόμα πολύ καλή περίπτωση για τον πράσινο πάγκο. Έχει εργαστεί σε κάποιες ομάδες στην πατρίδα του, ενώ έχει κάτσει και δύο φορές στον πάγκο της εθνικής ομάδας της χώρας και την έχει οδηγήσει στους 16 σε δύο παγκόσμια κύπελλα. Παράλληλα, το σημαντικότερο παράσημό του, είναι η τετραετία 2002-2006 στον πάγκο της Οσασούνα, την οποία και οδήγησε για πρώτη φορά στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Εξαργύρωσε την καλή του πορεία με την Οσασούνα με την μετακόμισή του στη Μαδρίτη και τον πάγκο της Ατλέτικο. Στους «ροχιμπλάνκος» παρέμεινε από το 2006 έως και το 2009, χωρίς όμως να οδηγήσει την ομάδα σε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. Έχει πολλά κοινά στοιχεία στο χαρακτήρα με τον Τεν Κάτε, οπότε οι υπερευαίσθητοι Έλληνες ποδοσφαιριστές, ίσως να έχουν πρόβλημα μαζί του.
Πολ Λε Γκουεν.
Το όνομά του ακούστηκε για τον ΠΑΟΚ και πιο έντονα για την ΑΕΚ, στην οποία μάλιστα απάντησε θετικά αλλά ο Σταύρος Αδαμίσης προτίμησε τον Χιμένεθ. Σημείωσε μεγάλες επιτυχίες από τον πάγκο της Λυών, αλλά από εκεί και μετά η καριέρα του ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Στο πρόσφατο Μουντιάλ, βρέθηκε στον πάγκο της εθνικής ομάδας του Καμερούν. Λόγω καταγωγής, θα μπορούσε να έχει καλή συνεργασία με τη φημισμένη γαλλική παροικία του Παναθηναϊκού.
Στα παραπάνω ονόματα, θα μπορούσαν να προστεθούν και αυτά των Μαρσέλο Μπιέλσα, Κάρλος Κεϊρόζ, Ράντομιρ Άντις και του γνωστού μας Πάολο Σόουζα, οι οποίοι όμως βρίσκονται πιο κάτω στην πράσινη λίστα.
Αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός, είναι ένας έμπειρος προπονητής, με ισχυρή προσωπικότητα, ο οποίος θα μπορέσει να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές του. Η αναζήτηση είναι στην αρχή ακόμα, αλλά φαίνεται πως ο Φερέιρα έχει ένα ελαφρύ προβάδισμα. Σίγουρα με την εμπειρία του μπορεί να βοηθήσει τον Παναθηναϊκό, ενώ έχει και την προσωπικότητα που είναι αναγκαία για να επιβληθεί στους παίχτες. Παράλληλα, το όνομά του και η πορεία του ειδικά στην Πόρτο, κάνει «γκελ» στον κόσμο του Παναθηναϊκού, Οψόμεθα λοιπόν...Ευτυχείτε!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου